Tijdens mijn voettochten had ik vaak ervaringen die mij veel inzicht verschaften in mijn eigen doen en laten. Ik ga er vanuit dat er altijd iets te leren van het en aan het leven en de Camino was wat dat betreft ook een dankbare tijd. Ik schreef er (voor mezelf) korte verhaaltjes over – zoals deze:

Ik loop nu een paar dagen de Camino. Met mijn rugzak op pad, voortstappend op het pad dat mij door gele pijlen gewezen wordt. Mijn rugzak knelt op mijn schouders, ik ben niet gewend om een rugzak te dragen en heb zelfs blauwe plekken van de schouderbanden. Straks maar even de banden verstellen. Dan zal ik ook mijn vestje uit doen en in de rugzak stoppen. Toen ik vanmorgen van start ging was het nog fris, nu wordt het al weer warmer. Dan pak ik ook een koekje om even iets te eten, straks als ik stop….

Opeens denk ik: hoe zo, straks? Ik kan nu stoppen, op dit moment. Er is niemand die mij zegt dat het nu niet kan of alleen straks mag. Alleen ik zelf stel deze regels en maak een lijstje voor later. Terwijl ik nu iets wil. Zo doe ik dat dus.

En ik stop, hier, nu, op deze plek.