Waar we ook heen reizen en wie we ook tegen komen, we komen alleen ons zelf tegen…..

De rugzak is zwaar, vinden de Belgische vriendinnen. Ik hoor ze al een paar dagen tegen elkaar zeggen “vanavond moeten we eens opruimen, kijken wat er weg kan”. ’s Avonds komt het er niet van, dus de volgende dag wordt de rugzak weer opgepakt en mee gedragen. En zeggen ze weer tegen elkaar dat er opgeruimd gaat worden, vanavond… we kunnen er om lachen, lang en tot tot we tranen in de ogen hebben.

Iedere keer goede voornemens. En toch niet doen wat we zeggen. Niet de energie richten op het oplossen van de moeilijkheden, willen veranderen, durven loslaten. Gewoon weer zeggen dat we het zullen gaan doen, morgen…. Blijven hangen in “eigenlijk moet ik ….” en niet de volgende stap zetten en vooruit gaan. Met een rugzak ervaar je letterlijk hoeveel energie het kost om niet op te ruimen en oud spul mee te slepen. Hoe vaak doen we dit in het werkelijke leven?

Tijdens mijn voettochten had ik vaak ervaringen die mij veel inzicht verschaften in mijn eigen doen en laten. Ik ga er vanuit dat er altijd iets te leren van het en aan het leven en de Camino was wat dat betreft ook een dankbare tijd. Ik schreef er (voor mezelf) korte verhaaltjes over – zoals deze:

Ik loop nu een paar dagen de Camino. Met mijn rugzak op pad, voortstappend op het pad dat mij door gele pijlen gewezen wordt. Mijn rugzak knelt op mijn schouders, ik ben niet gewend om een rugzak te dragen en heb zelfs blauwe plekken van de schouderbanden. Straks maar even de banden verstellen. Dan zal ik ook mijn vestje uit doen en in de rugzak stoppen. Toen ik vanmorgen van start ging was het nog fris, nu wordt het al weer warmer. Dan pak ik ook een koekje om even iets te eten, straks als ik stop….

Opeens denk ik: hoe zo, straks? Ik kan nu stoppen, op dit moment. Er is niemand die mij zegt dat het nu niet kan of alleen straks mag. Alleen ik zelf stel deze regels en maak een lijstje voor later. Terwijl ik nu iets wil. Zo doe ik dat dus.

En ik stop, hier, nu, op deze plek.

In de zomer van 2007 en in de winter van 2007/2008 heb ik voettochten gemaakt naar Santiago de Compostela. In blogs heb ik mijn ervaringen opgeschreven.

Ben je benieuwd naar mijn ervaringen, klik dan op http://jannieisoppad.blogspot.com/ voor het verhaal over een heerlijke, inspirerende zomerse tocht.  Zes a zeven weken zorgeloos onderweg, vele boeiende ontmoetingen, inspirerende gesprekken, 900 kilometer lopen. Soms met pijnlijke voeten, meestel was het genieten!

Op http://jannie-nikki-santiago.blogspot.com/ vind je een verslag van een winterse tocht: bar, koud, somber, zoals de meeste winters zijn.

dagdag,
dit is mijn nieuwe website in wording, met een blog erbij om regelmatig nieuws en gedachtengoed uit te wisselen!
ik heb aan verschillende mensen commentaar gevraagd en ook gekregen op het ontwerp en de uitvoering. samengevat: ontwerp ziet er goed uit, teksten zijn te lang‚ en daar ga ik nog wat aan doen!
see you!